De Davidiaanse Zevende-dags Adventisten Associatie (Een Niet-Ingelijfde bestaande Associatie die een Kerk Samenstelt)




Hoe Kan Ik Het Grootbrengen Van Mislukkelingen Voorkomen?

Vraag Nr. 275 (Vol. 9 Symbolische Code Nr. 1-12 blz.16)

Vraag Nr. 107: (De Beantwoorder Nummer 4)

Hoe kunnen wij kinderen tussen de leeftijd van twee en twaalf jaar het beste helpen om hun tijd te besteden? {ABN4:81.1}

Antwoord:

Omdat het de meeste kinderen in deze Laodicea tijdperk in sommige opzichten wordt toegestaan om op te groeien als onkruid in plaats van als getrainde mensen, is het vraagstuk van hoe zij op de juiste wijze hun tijd kunnen gebruiken inderdaad zeer relevant. {ABN4:81.2}

In de eerste plaats zouden alle ouders zich het belang {de waarde} moeten realiseren, dat zij hun kinderen op een zodanig betrouwbare, intelligente en moedige wijze hebben getraind, dat zij de plichten van het leven onder hun schouder kunnen nemen en de moeilijkheden daarvan het hoofd kunnen bieden, als zij geen parasieten of sociale mislukkelingen, slechts vierkante pinnen in ronde gaten moeten worden. Niettemin laten vele ouders hun kinderen voortdrijven zonder dat zij toegerust zijn om voor zichzelf te zorgen, en onverschillig voor de veelvoudige uitdagingen van het leven. Wanneer dan deze misvormde zielen volwassen zijn geworden, ervaren zij het leven als een somber gezwoeg, in plaats van als een uitnemende vreugde; bij alles wat zij proberen, bij iedere keerpunt op de weg, ontmoeten zij een bittere nederlaag. Hun huizen worden onordelijk en onhygiënisch, ongeschikt om erin te leven; en hun gezinnen, op hun beurt, worden een moedeloze, nutteloze, ongeschikte gezelschap voor de samenleving. {ABN4:81.3}

Kinderen die op die manier worden grootgebracht, overgelaten aan hun eigen bedenksels, om hun tijd te verspillen en te verprutsen zoals zij willen, zijn als de sprinkhaan. Door te spelen, te zingen en zich bloot te stellen aan de zon gedurende de gehele zomer, zich geen zorgen te maken over de naderende koude lucht van de winter, waarvoor het groene gras verdwijnt van de velden, heeft de sprinkhaan zijn tijd zitten verdoen, en nu moet hij honger lijden door voedselgebrek, en bevriezen in het open veld. Maar de mier, die de gehele zomer ijverig gewerkt heeft, heeft overvloedig te eten en een goede warme winterhuis. Alleen een slecht beoordelingsvermogen en blinde liefde zal kinderen aan zichzelf overlaten om op te groeien met een sprinkhanengewoonte, ongetraind in de wijsheid van het verrichten van al hun arbeid in de {daarvoor} bestemde zes dagen, om zodoende de rust te verdienen op de zevende dag. Ouders die hun kinderen toelaten hun tijd te verspillen, leggen daardoor dodelijke valstrikken voor hen neer; zij maken hen ongeschikt voor zowel dit leven als voor het toekomende leven. {ABN4:82.1}

Bij het van een juiste huiselijke training, is een van de meest belangrijke eerste lessen die hen geleerd moet worden, dat zij altijd een vaste plaats moeten hebben waar zij zich aankleden en uitkleden, en dat ze hun kleren te allen tijde op de gepaste plaats op te hangen, nooit overal maar lagen liggen. Door zodoende voor alles een plaats te hebben en alles op zijn plaats te leggen, zullen zij vanaf het prille begin van het gezin niet alleen het huiswerk verlichten en hun huis schoon en keurig en ordelijk houden zowel gedurende de nacht als gedurende de dag, en overigens de duurzaamheid van zowel hun kleding als van hun meubilair verlengen, maar zullen zij het ook ver schoppen met betrekking tot het beoefenen van een zindelijke en keurige persoonlijkheid, en een overzichtelijk en gestructureerd leven. {ABN4:82.2}

Onder de vele nuttige evenals stichtende bezigheden voor kinderen, bevinden zich de verscheidene huiselijke taken, zoals het vaat wassen, de bedden opmaken, het bezemen en afstoffen, de ramen lappen, de vloeren en het houtwerk boenen, bakken, koken, en zelfs het maken van eenvoudige kleding- en meubelstukken. {ABN4:83.1}

Dan zijn er nog de werkzaamheden buiten de deur zoals het huis en erf schoon en keurig houden, tuinieren, het kweken van pluimvee, enz., ter toevoeging van andere praktische werken, inclusief het op een spaarzame en zakelijke wijze inkopen doen. {ABN4:83.2}

En aan alles voorop gesteld, zou het lezen en uit het hoofd leren van passages uit de Bijbel en de Geest der Profetie zorgvuldig beoefend moeten worden, als een bekronende ontspanning{hobby}. {ABN4:83.3}

Om ten volle een volledige en geïntegreerde persoonlijkheid en karakter te hebben, moet een kind op de juiste wijze evenals de geestelijke, ook de fysieke en mentale vermogens ontwikkelen. Met dit doel voor ogen moet zijn training zeer vroeg in het leven begin—zo gauw hij in staat is te lopen en te spreken—want als het aan hem wordt overgelaten om zijn tijd te verspillen totdat hij ouder is geworden, zal hij een zebra-achtige geaardheid verkrijgen—iemand waarbij het onmogelijk is om te veranderen van het niets doen naar het iets doen. {ABN4:83.4}

Om deze misvorming van karakter te verhinderen, met de praktisch onherstelbare, levenslange beschadiging dat het als gevolg heeft, wijs hem {het kind} al vroeg bepaalde huiselijke taken toe, en wanneer hij de bedrevenheid heeft aangeleerd in het doen van een ding, bevorder hem dan tot het toewijzen van een andere taak. Het thuis zou een school moeten zijn, geen speelplaats. Hij zou ook niet overgelaten moeten worden om heel vaak buiten het huis te spelen, om zich zodoende alleen te gewennen aan een leven van spel en ondeugendheid. {ABN4:83.5}

En laat uw kinderen in geen geval vervallen in de luie gewoonte van het laten van de ochtendtaken voor de middag, of het werk van een dag voor de volgende dag. Vaatafwas zou na iedere maaltijd onmiddellijk gewassen moeten worden; De voedselresten zouden nooit eraan gelaten moeten worden om erop te drogen en te verharden. “Zes dagen,” zegt de Heer, “zult gij arbeiden en al uw werk doen.” Exod. 20:9. {ABN4:84.1}

Waar er verschillende kinderen in huis zijn moeten de dagelijkse taken in het huis onder hen verdeeld worden, en de ouders hebben de taken van onderwijzers. Op deze wijze zal iedere jongeling, niet alleen zichzelf behoeden van ondeugd en slecht gezelschap, maar zal ook nuttig en ondernemend worden, en tegelijkertijd een sterke constitutie opbouwen, een nobel karakter, en een gelukkige persoonlijkheid. Verzekerd van zo een soort kindertijd, zal men bijna nooit wegdrijven naar ontrouw gezwerf {ABN4:84.2}

Maar als u uw kind de gewoonte toelaat om iets van hem gedaan te krijgen alleen maar nadat u hem heeft overgehaald of berispt, dan zult u hem zeker leren uzelf en het werk te haten. En daardoor zult u, in plaats van hem te trainen een leven van vlijtigheid lief te hebben, wat hem gelukkig en onafhankelijk zal maken, hem aandrijven tot ledigheid, juist datgene waarvan u hem wilt behoeden, en hem zelfs doen neigen twistziek te zijn. Maar laat hem weten dat wat u zegt u ook meent, en hij zal dan veel minder geneigd zijn te denken dat u verkeerd bezig bent, en op zijn beurt nog minder geneigd zijn om uw woord tegen te spreken en te denken dat welke vorm van ongehoorzaamheid daaraan dan ook niet alleen gerechtvaardigd, maar ook prijzenswaardig is. {ABN4:84:3}

Streef dan ook ernaar om uw kinderen ertoe te leiden hun werkzaamheden lief te hebben door hun belangstelling erin te behouden. Wees als God. Leer hen op dezelfde wijze waarop Hij u leert. Er staat geschreven dat: “wie Hij liefheeft, tuchtigt de Here.” Hebr. 12:6. Hij legt de goede en verkeerde kanten van het leven uit, en waarschuwt u duidelijk voor de gevolgen die zullen volgen uit welke koers dan ook die u navolgt—een zegen van de een en een vloek van de ander. Handel evenzo met uw kinderen. Maar wees voorzichtig dat u door zo te doen, hen niet tegen God keert door hen te bedreigen dat als zij niet goed doen, Hij hen zal straffen op deze manier of op die manier. Leer hen eerder dat Hij hen verzoekt om de kwade weg te vermijden omdat het op zichzelf genomen hen zal leiden tot het oogsten van vervloekingen in plaats van zegeningen. {ABN4:85.1}

Gebruik, bij het op het hart drukken van het jonge verstand van deze twee gevolgen, eenvoudige illustraties. Toon bijvoorbeeld aan, dat als men nalaat om de voedselbacteriën van zijn tanden te verwijderen, door regelmatig de tanden te poetsen na de maaltijden, zij door bacteriën opgevreten zullen worden, zoals fruit wordt opgevreten door wormen wanneer de bomen niet bespoten of verzorgd worden, en het gevolg zal uiteindelijk kiespijn, tandverlies, lelijkheid en uitgaven zijn. Uit deze specifieke opvolging van oorzaak en gevolg, leid dan het verstand van het kind ertoe de algehele toepassing ervan in te zien—dat het schenden van de wetten van God in elk opzicht vanzelfsprekend zal leiden tot pijn, verdriet, een slecht karakter, een schandelijk leven, en een vroegtijdige dood. {ABN4:85.2}

Waar mee er ook rekening moet worden gehouden in dit levens- en urgente belang, is het ironische feit dat kinderen van nature geneigd zijn tot {het aannemen van} verkeerde gewoonten in plaats van de goede, zoals vleesetende dieren van nature naar vlees zoeken in plaats van naar kruiden. “Dwaasheid” worden wij aan herinnerd, “is in het hart des jongen gebonden; de roede der tucht zal ze verre van hem wegdoen.” Spr. 22:15. Hij op geduldige en verstandige wijze worden getraind, getuchtigd, gekastijd. “Oefen de knaap volgens de eis van zijn weg, ook wanneer hij oud geworden is, zal hij daarvan niet afwijken.” Spr. 22:6. Maar als hij verhard en onhandelbaar wordt, weigert om getraind te worden, dan “Kastijd uw zoon, wanneer er nog hoop is, maar laat uw ziel hem niet sparen wegens zijn gehuil.” “Wie zijn roede spaart, haat zijn zoon; maar wie hem liefheeft, tuchtigt hem reeds vroeg.” Spr. 19:18{KJV}; 13:24. Inderdaad, “onthoud de tucht niet aan de knaap; slaat gij hem met de stok, hij sterft er niet van; gij slaat hem wel met de stok, maar redt zijn leven van het dodenrijk.” Spr. 23:13, 14. {ABN4:86.1}

Tot aan vijf of zes jaren oud, afhankelijk van het persoonlijke temperament, kunnen kinderen lichamelijke kastijding ondergaan wanneer andere maatregelen van tuchtiging en terechtwijzing zonder succes zijn verbruikt. Als de roede bij zulke gevallen op de juiste wijze wordt gebruikt, kan het kind dusdanig reageren dat hij het nooit meer nodig heeft. Als de noodzaak echter opnieuw zich zou voordoen, wees dan uitermate voorzichtig met wat u doet. Want zulke kinderen die een meer drastische bestraffing vereisen dan het gemiddeld kind, kunnen onverbeterlijk worden en een angstcomplex ontwikkelen en daarmee overeenkomende haat tegen hun kastijders. Terwijl dus zulke kastijdingen erop berekend zijn om het in herhaling treden van een grote kwaad in hen te voorkomen, zal het waarschijnlijk zelfs een nog ergere kwaad met zich meebrengen, tenzij er zorgvuldig bestudeerde stappen worden ondernomen ter verzekering tegen de ontmenselijkende uitwerking ervan. Het moet worden toegediend met een evenredige en overtuigende demonstratie van zulk een diepervaren liefde en sterk verlangen voor de dwalende, dat hij geen kinderlijke genegenheid en respect zal verliezen voor zijn kastijders, en zijn thuisleven een dusdanige achtervolgende nachtmerrie voor hem wordt, dat het hem ertoe leidt om op een geschikt moment weg te vluchten. {ABN4:87.1}

Ouders “zouden eerst met hun kinderen moeten redeneren, duidelijk hun verkeerdheden aangeven, hun zonden aantonen, en hen op het hart drukken dat zij niet alleen tegen hun ouders hebben gezondigd, maar tegen God. Terwijl uw eigen hart onderworpen en vol medelijden en verdriet is voor uw dwalende kinderen, bidt met hen voordat u hen terechtwijst. Dan zal uw terechtwijzing niet veroorzaken dat uw kinderen u zullen haten. Zij zullen u liefhebben. Zij zullen inzien dat u hen niet straft omdat zij een ongemak voor u hebben veroorzaakt, of omdat u uw ongenoegen op hen wenst af te reageren; maar wegens een plichtsbesef, om hun bestwil, opdat zij niet achtergelaten worden om in zonde op te groeien.” –Testimonies, Vol. 1{Getuigenissen, Deel 1}, p. 398. {ABN4:87.2}

Wat er ook gebeurt, zij moeten altijd beïnvloed zijn met het gevoel dat hun kastijders hun beste vrienden zijn, geen kwelgeesten en vijanden. {ABN4:88.1}

“De moeder kan zich afvragen: ‘Zal ik mijn kind dan nooit {mogen} straffen?’ Slaan kan noodzakelijk zijn wanneer andere hulpmiddelen niet werken; maar zij zou de roede niet moeten gebruiken als het mogelijk is om dat te vermijden. Maar als zachtere maatregelen onvoldoende blijken te zijn, dan zou een bestraffing die het kind bij zinnen zal brengen in liefde moeten worden toegediend. Vaak zal een dusdanige terechtwijzing genoeg zijn voor zijn hele leven, om het kind te tonen dat hij de teugels niet in handen heeft.” –Counsels to Teachers{Raadgevingen aan Leraren}, p. 116. {ABN4:88.2}

Maar het gewoonlijk vastgrijpen van kinderen bij een enkele en iedere uitdaging, en het boos schudden, een draai om de oren geven, slaan, klappen, of zwepen van hen, en van tijd tot tijd hen de dreiging te slaan over het hoofd houden, is de dwaasheid die de meeste schade veroorzaakt, die evenzeer verafschuwd wordt bij iedere beschouwing van verstand, fatsoenlijkheid en menselijkheid. De voortzetting daarvan zal {het kind} verharden en ontmenselijken, vernietigen in plaats van redden.  Het zal de slachtoffers ervan tot boosaardige kleine dieren maken in plaats van tot edele, op God gelijkende kinderen. {ABN4:88.3}

“Sommige ouders tuchtigen hun kinderen zwaar in een geest van ongeduld, en vaak met boosheid. Zulke tuchtigingen brengen geen goed resultaat voort. Bij het trachten om één kwaad te verbeteren, veroorzaken zij twee. Het voortdurend terechtwijzen en zwepen {pak slaag geven} verhardt de kinderen en laat hen afwennen van de ouders.” –Testimonies, Vol. 1{Getuigenissen, Deel 1}, p. 398. {ABN4:89.1}

Wanneer u echter moet tuchtigen, wees ernstig, wees vastberaden, en maak een goed, zinnig werk ervan. Zorg ervoor dat u het zo goed doet dat u het niet opnieuw zal hoeven doen. {ABN4:89.2}

Tegenwoordig komt de jeugd als nooit tevoren op voor een voorbarige zelfvertrouwen, zozeer dat zij zelfs bedreigen het huis te verlaten als iedere wens van hen niet worden ingewilligd. Maar sluit geen compromis met hen in deze kritieke periode, anders zullen zij ten laatste het zover doordrijven dat zij uiteindelijk weg zullen moeten gaan ten einde hun gebluf waar te maken. Geef daaraan niet toe. Verzeker hen ervan dat als zij willen vertrekken, dat u hen zult helpen om openlijk en eervol een begin te maken, maar dat zij niet beschaamd en in het geheim weg te gaan. {ABN4:89.3}

En ten slotte, laat hen geen respect verliezen voor u of voor uw godsdienst. Zij hebben aan het begin niet zozeer de leerstellingen nodig als zij de eenvoudige lessen van het leven nodig hebben, die op godsdienstige wijze dagelijks in hun verstand wordt ingeprent. Laat hen uw godsdienst liefhebben door hen te helpen het te begrijpen, de waarheid en schoonheid ervan te zien. Tracht nooit hen te dwingen om het aan te nemen; zij zullen het alleen dan maar haten. En vergeet nooit dat als uw handelwijze hen ertoe leidt dat zij over u heersen in plaats van dat u over hen heerst, of dat u over hen heerst met geweld in plaats van met liefde, dan zal het hen en ja, ook u, voor eeuwig vernietigen. Wanneer God dan vraagt: “waar is de kudde, u gegeven, uw prachtig kleinvee?”, zult u verstomd zijn. {ABN4:89.4}

Laat iedere ouder of voogd door woord en door voorbeeld in het verstand van de jeugd het feit inprenten dat

Tijd Kostbaar Is.

“Het leven van Christus was vanaf Zijn kinderjaren een leven van intensief werken.” –Lessen uit het Leven van Alledag, blz. 211 {Christ’s Object Lessons, p. 345}. {ABN4:90.1}

“Onze tijd behoort God toe. Elk ogenblik is van Hem en wij hebben de ernstige verplichting deze te besteden tot Zijn eer. Van geen enkel talent, ons gegeven, zal Hij een nauwgezetter verantwoording vragen dan juist van onze tijd. {ABN4:90.2}

“De waarde van tijd is niet met woorden uit te drukken. Christus beschouwde ieder ogenblik als waardevol. Zo moeten wij er ook tegenover staan. Het leven is te kort om verknoeid te worden. Wij hebben maar een korte tijd van genade om ons gereed te maken voor de eeuwigheid. Wij kunnen geen tijd verspillen, geen tijd besteden aan zelfzuchtig genot, aan toegeven aan de zonde. Nu moeten wij een karakter vormen voor het toekomstige, eeuwige leven. Wij moeten ons nu gereedmaken voor het onderzoekend oordeel. {ABN4:90.3}

“De mensen zijn nauwelijks begonnen te leven of ze beginnen reeds te sterven. De onophoudelijke inspanning van de wereld eindigt in het niets, tenzij wij een ware kennis opdoen van het eeuwige leven. Iemand die de tijd op prijs stelt als zijn kans om te werken zal zich voorbereiden op een woning die blijft en op een onsterfelijk leven. Voor hem is het goed dat hij geboren is. {ABN4:90.4}

“Wij krijgen de raad om de tijd uit te kopen. Tijd ide verknoeid is kan nooit achterhaald worden. Wij kunnen zelfs geen seconde terugroepen. De enige manier om onze tijd uit te kopen is wat overblijft zo goed mogelijk te besteden, door medewerkers van God te worden in Zijn grote verlossingsplan. {ABN4:91.1}

“In iemand die dit doet, vindt een verandering van karakter plaats. Hij wordt een kind van God, lid van het hemels gezin, kind van de hemelse Koning. Hij is geschikt met de engelen om te gaan. {ABN4:91.2}

“Nu is het voor ons tijd om te werken voor de redding van onze medemensen. Er zijn mensen die menen, dat geld geven voor het werk van Christus alles is wat van hem wordt gevraagd. De kostbare tijd die zij hadden kunnen gebruiken om persoonlijk voor Hem te werken, gaaat onbenut voornij. Het is echter het voorrecht en de taak van iedereen die gezond en sterk is om God daadwerkelijk te dienen. Iedereen moet werken om anderen voor Christus te winnen. Het geven van geld kan dit werk nooit vervangen. {ABN4:91.3}

“Ieder ogenblik is geladen met gevolgen voor de eeuwigheid. Wij moeten gereed staan als wachters, klaar om op ieder moment dienst te doen.

Het is mogelijk dat de gelegenheid, die wij nu hebben om aan een behoeftig mens het Woord des levens te brengen, zich nooit meer voordoet. God kan tot zo iemand zeggen: ‘Nog deze nacht zal men uw ziel van u afeisen,’ en door onze onachtzaamheid kan hij verloren gaan. Hoe zullen wij op de grote oordeelsdag aan God verantwoording afleggen? {ABN4:91.4}

“Het leven is te ernstig om te worden doorgebracht met tijdelijke en aardse zaken, in een tredmolen van zorgen en bezorgdheid zijn voor de dingen die slechts van gering belang zijn, vergeleken met de dingen van eeuwigheidswaarde. Toch heeft God ons geroepen om Hem te dienen in dingen van tijdelijke aard. IJver in dit werk is even zeer een deel van ware godsdienst als toewijding. De Bijbel hecht geen goedkeuring aan nietsdoen. Ledigheid is de grootste vloek waardoor onze wereld is getroffen. Elke oprecht bekeerde man en vrouw zal een vlijtige werker zijn. {ABN4:92.1}

“Ons succes in het opdoen van kennis en verstandelijke beschaving is afhankelijk van het juiste gebruik van onze tijd. De beschaving van het verstand behoeft niet te worden verhinderd door armoede, eenvoudige afkomst of ongunstige omgeving. Men moet er alleen aan denken dat van elk moment gebruik wordt gemaakt. Als men een boek bij de hand zou hebben, terwijl men op reis is of op het station moet wachten; wanneer men wacht tot het eten gereed is of wacht op een afspraak, zouden deze enkele momenten gebruikt kunnen worden voor studie, om te lezen of na te denken, in plaats van deze ogenblikken te verspillen door zinloze taal, door onnodig in bed te liggen. Wat zou dan niet bereikt kunnen worden! Een vastbesloten doel, volhardende ijver en een zorgvuldige besteding van tijd zal mensen in staat stellen kennis en verstandelijke discipline op te doen, waardoor zij bekwaam gemaakt zullen worden voor vrijwel iedere positie van invloed en bruikbaarheid. {ABN4:92.2}

“Iedere Christen is verplicht gewoonten van ordelijkheid, grondigheid en spoed aan te wennen. Er is geen verontschuldiging voor traagheid bij het werk, wat dat werk ook moge zijn. Als iemand altijd bezig is, zonder ooit klaar te komen, komt dat omdat hart en verstand niet bij het werk zijn. Iemand die traag is en die bij zijn werk alles tegen heeft, moet beseffen dat deze fouten verbeterd moeten worden. Hij moet zijn geest oefenen bij het maken van plannen om de tijd zo goed mogelijk te gebruiken, zodat hij de beste resultaten kan boeken. Sommigen zullen door tact en bepaalde methoden in vijf uur even veel bereiken als anderen in tien uur. Sommigen die in huis werken zijn altijd bezig, niet omdat zij zoveel te doen hebben, maar omdat zij geen plannen maken bij het indelen van hun tijd. Door hun trage, talmende werkwijze bezorgen zij zich onnodig werk. Maar iedereen die dit wil, kan deze gejaagde vertragende gewoonten overwinnen. Laten zij in hun werk een bepaald doel voor ogen hebben. Stel vast hoeveel tijd een bepaalde taak vereist en stel dan alles in het werk om deze taak in de beschikbare tijd af te maken. Het oefenen van de wil maakt de handen bruikbaarder. {ABN4:93.1}

“Door gebrek aan doelstelling in het zich opleggen van een taak kunnen mensen vastraken in een verkeerde leefwijze. Zij kunnen echter door hun krachten te ontwikkelen ook bekwaam worden om een zo goed mogelijk werk af te leveren. Dan zal blijken dat zij overal en onder alle omstandigheden gevraagd zullen worden. Men zal hen waarderen naar wat zij waard zijn. {ABN4:94.1}

“Door veel kinderen en jongeren wordt tijd verknoeid die gebruikt had kunnen worden in het werk in huis om zodoende liefdevolle belangstelling in vader en moeder te tonen. De jongeren zouden veel verantwoordelijke taken die door iemand gedragen moeten worden, op hun sterke jonge schouders kunnen nemen.” –Lessen uit het Leven van Alledag, blz. 209-211{Christ’s Object Lessons, pp. 342-345}. {ABN4:94.2}

Het is de essentie van elk juist geloof om het goede op de juiste tijd te doen.” – Testimonies, Vol. 6 {Getuigenissen, Deel 6}, p. 24 {ABN4:94.3}